چند بار از من پرسیده شده که چرا مینویسم؟ چرا با وجود مشغلههای فراوان، وقت میگذارم و کلمه به کلمه، متنهایی را مینویسم؟ پاسخ ساده نیست، اما در این یادداشت، میخواهم صادقانه دربارهی انگیزههایم بنویسم.
نوشتن، نوعی فکر کردن است
اولین و مهمترین دلیلی که مینویسم، این است که نوشتن به من کمک میکند فکر کنم. بارها پیش آمده که موضوعی در ذهنم بوده، اما تا زمانی که ننشستهام و شروع به نوشتن دربارهی آن نکردهام، نفهمیدهام واقعاً چه فکر میکنم.
این پدیده را روانشناسان شناختی نیز تأیید کردهاند: نوشتن، فرایند فکری ما را خارجی میکند و به این ترتیب، امکان بررسی و اصلاح آن را فراهم میکند.
نوشتن، تمرین صداقت است
وقتی مینویسم، نمیتوانم به خودم دروغ بگویم. اگر دربارهی موضوعی، درک عمیقی ندارم، این کمعمقی در متنم آشکار میشود.