ادبیات، شعر و داستان، نقد و بررسی آثار ادبی، معرفی کتاب، نویسندگان و جریان‌های ادبی و هنری
پابلو نرودا، شاعر شیلیایی و برنده نوبل ادبیات ۱۹۷۱، یکی از برجسته‌ترین شاعران قرن بیستم و از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات آمریکای لاتین است؛ شاعری که آثارش تنها به عشق و احساسات فردی محدود نمی‌شود، بلکه طبیعت، تنهایی، تاریخ، سیاست، عدالت اجتماعی و سرنوشت انسان را نیز در بر می‌گیرد. این مقاله زندگی او، از تموکو تا سرود همگانی، و اشتباه رایج نسبت‌دادن یک شعر اینترنتی به او را بررسی می‌کند.
از آسایشگاهی در برف تا سکوتی که با مرگ نوش آمد. نگاهی به زندگی پل الوار، شاعری که عشق، جنگ و سیاست را با هم زیست؛ معشوق می‌رود، اما عشق برای همیشه نمی‌رود.
مردی که هم کوه را می‌شناخت و هم واژه را، هم تاریخ را به نظم درآورد و هم دل را. نگاهی به زندگی و زبان معینی کرمانشاهی.
فدریکو گارسیا لورکا فقط شاعر عشق و مرگ نبود؛ او از آزادی، تنهایی، سرکوب، میل و تناقض‌های عمیق انسان نوشت. نگاهی جامع و روان به زندگی، افکار، روحیات، مفهوم دوئنده، اشعار، نمایشنامه‌ها و مرگ تراژیک یکی از بزرگ‌ترین شاعران اسپانیا.
شاملو را می‌توان آزادی‌خواهی جدی اما متأثر از جهان‌بینی چپ دانست؛ شاعری بزرگ که استقلال حزبی‌اش مانع از اثرگذاری ایدئولوژی بر برخی داوری‌های تاریخی و ملی او نشد.
هاتف اصفهانی عشق انسانی را به جست‌وجوی حقیقت پیوند می‌زند؛ ترجیع‌بند عرفانی و غزل «چه شود به چهره زرد من» دو جلوه ماندگار این نگاه‌اند.
خاقانی، مولانا و شمس هرگز در یک لحظه تاریخی کنار هم ننشستند، اما شعر و اندیشه آنان در گذر از ظاهر جهان، تجربه رنج و رسیدن به حقیقت با یکدیگر تلاقی می‌کند. از ایوانِ عبرت تا آتشِ عشق؛ بررسی تاریخی، ادبی و عرفانی یک پیوند نادیده
خاقانی با آنکه از دانش پزشکی و میراث علمی ابن‌سینا بهره می‌برد، عقل فلسفی او را برای رسیدن به حقیقت نهایی کافی نمی‌دانست و وحی را بر فلسفه مقدم می‌شمرد. از قانونِ پزشکی تا نقد فلسفه؛ بررسی تاریخی، ادبی و عرفانی یک رویارویی فکری
شاعرِ سادگی، تنهایی و انسانیت؛ کسی که با زبان کودکانه، عمیق‌ترین حقیقت‌های زندگی را گفت. (داستانی منسوب به اگزوپری)
محمدتقی بهار، مشهور به ملک‌الشعرای بهار، یکی از برجسته‌ترین شاعران، نویسندگان، پژوهشگران و چهره‌های سیاسی ایران در دوران معاصر است.
در پهنه‌ی گسترده‌ی شعر فارسی، شاعرانی هستند که کلمات در دست آنان تنها وسیله‌ای برای سخن گفتن نیست، بلکه پنجره‌ای است رو به جهانِ اندیشه و احساس. صائب تبریزی یکی از درخشان‌ترین این شاعران است؛ شاعری که از ساده‌ترین اتفاق‌های زندگی، عمیق‌ترین معناها را بیرون می‌کشد و از قطره‌ای باران، برگی افتاده یا آینه‌ای غبارگرفته، سخنی درباره‌ی انسان و زندگی می‌سازد.
