آخرین تحلیل‌ها، روایت‌ها و نوشته‌های مجله آفاق.
پابلو نرودا، شاعر شیلیایی و برنده نوبل ادبیات ۱۹۷۱، یکی از برجسته‌ترین شاعران قرن بیستم و از مهم‌ترین چهره‌های ادبیات آمریکای لاتین است؛ شاعری که آثارش تنها به عشق و احساسات فردی محدود نمی‌شود، بلکه طبیعت، تنهایی، تاریخ، سیاست، عدالت اجتماعی و سرنوشت انسان را نیز در بر می‌گیرد. این مقاله زندگی او، از تموکو تا سرود همگانی، و اشتباه رایج نسبت‌دادن یک شعر اینترنتی به او را بررسی می‌کند.
از آسایشگاهی در برف تا سکوتی که با مرگ نوش آمد. نگاهی به زندگی پل الوار، شاعری که عشق، جنگ و سیاست را با هم زیست؛ معشوق می‌رود، اما عشق برای همیشه نمی‌رود.
مردی که هم کوه را می‌شناخت و هم واژه را، هم تاریخ را به نظم درآورد و هم دل را. نگاهی به زندگی و زبان معینی کرمانشاهی.
فیلسوف جوانی که جهان را از نور ساخت، کیخسرو را کنار افلاطون نشاند و در زندان حلب خاموش شد. پرونده شیخ اشراق: چرا کشته شد، چه گفت، و چرا هشتصد سال بعد هنوز از او می‌گوییم.
حلاج را با جمله اناالحق می‌شناسیم، اما اتهام رسمی او چیز دیگری بود؛ ویران‌کردن کعبه. این مقاله پرونده نه‌ساله او را از زاویه سیاست دربار بغداد می‌خواند، دفاعیه ابلیس در کتاب طواسین را بررسی می‌کند و می‌پرسد آنچه از او می‌شناسیم چقدر از خود اوست و چقدر از راویان.
بایزید بسطامی، عارفی که می‌گویند از زبان او شنیده شد؛ سبحانی ما أعظم شأنی. این مقاله زندگی او، تفاوت مستی و هشیاری در عرفان، معنای شطح، و تفاوت آنچه می‌دانیم با آنچه راویان بعدی افزوده‌اند را بررسی می‌کند.
سی پرنده پس از گذر از هفت وادی به درگاه سیمرغ می‌رسند و در آیینه، چهره خود را می‌بینند. این مقاله نگاهی تازه به عطار داروساز، ساختار قصه در قصه، و بازی عامیانه سی مرغ و سیمرغ دارد؛ و می‌پرسد چرا پایان منطق‌الطیر هنوز ما را از خودمان می‌پرسد.
راهنمایی برای خواننده‌ای که می‌خواهد پیش از شاعران، خودِ واژه عرفان را بشناسد؛ ریشه، تاریخ، مفاهیم کلیدی و تفاوت با تصوف.
نویسنده‌ای که ساحر خود را ساخت، و ادبیاتی که خود را علم نامید؛ نگاهی به پرونده کاستاندا و دون‌خوان
از جاده شاهی تا منشور کوروش بزرگ؛ نگاهی به نظام اداری هخامنشیان و اصلاح چند اشتباه معروف دربارهٔ آن‌ها
برجی سفید و بنايی با معماری خاص در نقش رستم وجود دارد كه از زمان حمله اعراب به ايران به اشتباه، نام كعبه زرتشت را به آن دادند، چون كاربرد واقعی آن را نمی دانستند. آن زمان فكر می كردند كه هر دينی بايد برای خود بُتكده يا عبادتگاهی داشته باشد، برای همين فكر كردند اين بنا، مركزيت يا كعبه زرتشتيان است.
