تحلیلهای سیاسی، روابط بینالملل و اندیشه اجتماعی
ایران در آستانه گذار از میراث ایدئولوژیک سال ۵۷ به نظمی تازه، قانونمدار و مردمسالار است که آزادی، توسعه، تعامل جهانی و خواستههای نسل جدید را محور قرار میدهد.
جهان از نظر اقتصاد، فناوری و ارتباطات هر روز به هم نزدیکتر میشود، اما همزمان سیاست، هویت و قدرت دوباره در حال بازگشت به مرزهای ملی و بلوکهای رقیب است؛ تناقضی که آینده گلوبالیسم را پیچیدهتر از همیشه کرده است.
نسبت دادن همه مشکلات ایران به یک جریان، شعاری بی اعتبارست
اشاره ای به تفاوت میان میهندوستی و ملیگرایی افراطی
سیاستی که ایران در مرکز آن نباشد، دقیقاً قرار است به چه کسی خدمت کند؟
جهان در حال گذار از یک نظم تکقطبی به ساختاری چندقطبی است. این تحول چه معنایی دارد؟
